Het ontstaan van Mepperdennen
Mepperdennen laat zien hoe een gebied in de loop der tijd kan veranderen. Voordat het zijn huidige vorm kreeg als natuurgebied met een natuurbegraafplaats, had het terrein diverse functies.
Lange tijd bestond het landschap uit woeste grond en stuifzand. In de jaren vijftig werd het gebied ontgonnen en ingericht voor akkerbouw. Geert en Ina Nijhoving hebben het terrein jarenlang beheerd, maar merkten dat de grond uiteindelijk niet geschikt was voor landbouw.
Rond de eeuwwisseling kregen zij de kans om via een stimuleringsregeling van de overheid hun land om te vormen tot bosbouw.
Het omvormen van een gebied naar bosrijke natuur gaat met vallen en opstaan. “In droge zomers moesten we bijvoorbeeld met de giertank het hele gebied van voldoende water voorzien. De bomen en planten waren nog niet diep genoeg geworteld om dit op eigen kracht te doen”, vertelt Ina.
Na vele jaren ontstond er langzaam een jong bos. “Geert en ik voelden ons echt verbonden met deze jonge natuur.”
Toen de stimuleringsregeling vanuit de overheid stopte, stonden Geert en Ina er zonder steun voor om voor het jonge natuurgebied te zorgen. Een gesprek met Natuurbegraafplaatsen van Waarde bracht uitkomst.
Ina legt uit: “We hebben dit bos samen opgebouwd en het idee dat het voor altijd bos zou blijven, sprak ons erg aan. Dat dit ooit voor ons samen een laatste, eeuwige rustplaats zou worden, maakte voor ons het plaatje compleet.”
“Wat ontzettend jammer is, is dat Geert niet meer heeft kunnen meemaken hoe mooi de natuurbegraafplaats is geworden; hij is in april 2019 overleden”, vertelt Ina. In de periode na zijn overlijden ervaart Ina zelf de troostende kracht van de natuur. Ze zoekt het bos vaak op om te wandelen met de hond.
“Het troost me dat we dit bos samen hebben zien uitgroeien tot wat het nu is. Ik heb hier zelf ook een natuurgraf gereserveerd. Het geeft me rust dat onze as hier straks begraven wordt en dat we zo voor eeuwig samen een rustplaats hebben.”