“Ik dacht dat je zonder kist de grond in moest”, fluistert een nabestaande zodra we aankomen bij het graf. Hij is niet de enige met deze gedachte; het is een van de vele misvattingen over natuurbegraven. “Deze kist is biologisch afbreekbaar, dus die mag gewoon worden begraven op een natuurbegraafplaats”, leg ik hem uit. Tegenwoordig zien we ook steeds vaker manden van riet of wilgentenen, of een baar met een lijkwade. Aandachtig neemt de man alles in zich op. Met een blik van goedkeuring zie ik hem af en toe knikken. “Dit lijkt me eigenlijk ook best wel wat”, vertrouwt hij me later toe.
Het is niet de eerste ‘gekke’ vraag die mij wordt gesteld. Zo was er laatst een mevrouw die bang was dat we een graf nooit meer terug zouden vinden als het eenmaal is opgegaan in de natuur. “Daar zie je dan toch niets meer van? Straks graven jullie per ongeluk op een plek waar al iemand ligt”, sprak ze bezorgd uit. Op een natuurbegraafplaats krijgt elk graf echter exacte coördinaten. Hierdoor kunnen we de plek altijd exact terugvinden en wordt er nooit per ongeluk op een bestaand graf gegraven.
De meest opvallende vraag kwam van een meneer die tijdens een informatief gesprek al een tijdje stil had zitten luisteren. “Maar als na jaren alles is vergaan, kun je op die plek toch opnieuw begraven?”, vroeg hij. Logisch gedacht, maar zo werkt het niet. Bij Natuurbegraafplaatsen van Waarde geldt eeuwigdurende grafrust. Dat betekent dat we het graf na de begrafenis voor altijd teruggeven aan de natuur; het blijft voor eeuwig de plek van degene die er ligt. Zodra de begraafplaats ‘vol’ is, blijft er een bijzonder en beschermd natuurgebied bewaard.
De leukste en meest gestelde vraag is wel: “Word je dan door de wormen opgegeten?” Niets is minder waar. Wormen, kevers en andere insecten leven voornamelijk in de bovenste humuslaag, tot maximaal 30 centimeter diep. Een graf op een natuurbegraafplaats is ruim een meter diep. Op die diepte wordt een lichaam niet door insecten afgebroken, maar ontbindt het door bacteriën die al in het lichaam aanwezig zijn.
Mensen die zich oriënteren op natuurbegraven vragen zich vaak af of het niet veel duurder is dan regulier begraven. Ook dat is een misvatting. Een directe vergelijking is lastig omdat wij eeuwigdurende grafrust bieden. Nabestaanden betalen bij ons nooit onderhouds- of verlengingskosten. Ook is er geen grafsteen nodig, wat flink in de kosten scheelt. De opbouw is anders, maar onderaan de streep is natuurbegraven vaak juist voordeliger.
Regelmatig zitten we aan tafel met echtparen die uiteenlopende wensen hebben. Het is voor hen vaak een geruststelling dat we op onze natuurbegraafplaatsen ook een urn of losse as kunnen begraven. Dit kan in een specifiek urnengraf, maar ook gecombineerd: als de een kiest voor begraven en de ander voor cremeren. Dit noemen we een urninlage, waarbij de urn of as boven in het al bestaande graf wordt geplaatst. Zo vinden partners met verschillende wensen toch een gezamenlijke rustplaats.
Veel mensen denken dat crematie niet samengaat met natuurbegraven. Maar ook bij cremeren kun je besluiten de as te begraven op een natuurbegraafplaats. Een zelfgekozen rustplaats met eeuwigdurende grafrust, midden in de natuur.
De termen natuurbegraven en natuurlijk begraven worden vaak door elkaar gebruikt, maar ze betekenen niet hetzelfde.
Steeds meer mensen kiezen voor natuurbegraven. Waarom eigenlijk? We hebben vijf veelgehoorde redenen op een rij gezet.